Siz benim ilk 10 dediğime bakmayın ilk kaçta olduğumuz ortada...

Farkında mısınız?

• Lojistik şirketlerimiz var.

• Gıda şirketlerimiz var.

• Üretim şirketlerimiz var.

• Teknoloji şirketlerimiz var.

Ama kısacası, dünya çapında ses getiren bir markamız yok.

Bugün küresel lojistiğin en büyük 10 freight forwarder şirketine baktığımızda tablo çok net:

• DSV (Danimarka) – 4,56 milyon TEU

• Kuehne + Nagel (İsviçre) – 4,39 milyon TEU

• Sinotrans (Çin) – 4,31 milyon TEU

• DHL (Almanya) – 3,29 milyon TEU

• CEVA (Fransa) – 1,90 milyon TEU

• Nippon Express (Japonya) – 1,79 milyon TEU

• LX Pantos (Güney Kore) – 1,56 milyon TEU

• C.H. Robinson (ABD) – 1,42 milyon TEU

• Kerry Logistics (Hong Kong) – 1,24 milyon TEU

• Bolloré (Fransa) – 1,24 milyon TEU

Listeye baktığınızda her kıtadan bir dev görüyorsunuz. Ama Türkiye’den bir marka göremiyorsunuz.

Oysa biz dünyanın en stratejik coğrafyasında, doğuyla batının kesiştiği yerdeyiz.
Kara, hava, deniz ve demiryolu altyapımızla lojistiğin kalbinde oturuyoruz.
Ama dünya markaları gelip burada öyle doğal bir şekilde iş yapıyorlar ki, sanki “bizdenmiş” gibi davranıyorlar.

Aslında yaptıkları çok basit:

• Elin çayında,

• elin taşıyla,

• elin kuşunu vuruyorlar.

Türkiye’nin imkânlarıyla, Türkiye’nin emeğiyle, Türkiye’nin pazarından büyüyorlar.
Ama biz hâlâ küresel sahnede kendi markamızı yaratamıyoruz.

Peki Neden?

1. Sermaye ve Ölçek Sorunu:
   Türk lojistik şirketleri genellikle güçlü bölgesel oyuncular. Ama küresel ölçekli bir “network” yatırımı için sermaye birikimimiz zayıf.

2. Konsolidasyon Eksikliği:
   Dünya devleri birleşerek büyüyor. DSV’nin DB Schenker’i bünyesine katması gibi örnekler ortada. Türkiye’de ise şirketler çoğu zaman dağınık ilerliyor, birleşmelerden ziyade rekabet öne çıkıyor. Hatta abartmış olmayız rekabet seviyesini öylesine abartıyorlar ki, ya batıyor yada çok ciddi kan kaybediyorlar.

3. Dijitalleşme Geriliği:
   Global forwarder’lar veri analitiği, yapay zekâ, blockchain gibi teknolojilerle çalışıyor. Bizde ise bu alanlarda yatırımlar sınırlı kalıyor.

4. Marka Yönetimi:
   Sadece operasyonel güçlü olmak yetmiyor. Dünya markası olmanın yolu, doğru marka stratejisinden ve global algı yönetiminden geçiyor. 

Peki Nasıl Olur?

• Birleşmeler ve Stratejik Ortaklıklar: Bölgesel güçlü şirketler konsolide edilerek küresel bir Türk markası yaratılabilir. Tek yapılması gereken profesyonel yönetim ve birbirimize olan güven eksikliğini onarmak.

• Devlet Destekli Marka Programları: Nasıl ki savunma sanayinde “milli marka” politikaları başarıya ulaşıyorsa, lojistikte de benzer bir vizyon geliştirilmeli. Savunma sanayi gelişimleri başta olmak üzere unutulmaması gereken en değerli söz Lojistik gücünüz kadar güçlüsünüz.

• Dijital Yatırımlar: Türk şirketleri sadece taşıma değil, dijital platform ve akıllı lojistik çözümleriyle öne çıkmalı. Yazılım süreçlerimiz bireysel rekabetten öte maalesef gidemiyor.

• Global Pazarlama: Türkiye’nin lojistik gücü sadece coğrafyayla değil, güçlü bir marka hikâyesiyle anlatılmalı. Reklam ve Markalaşma alanlarında maalesef hala Aile yönetiminden öteye gidemiyoruz.

Türkiye lojistikte bu kadar güçlü bir coğrafyaya ve potansiyele sahipken, neden ilk 10’da bir Türk markası yok?
Ve daha önemlisi, Ne zaman olacak?

Bize düşen, bu soruyu sormakla yetinmeyip, cevabını da birlikte üretmek.